cut, takako tokiwa, hidetoshi nishijima
dun gece cut'i izledim evet.
cok sevgili engin'in yapimci koltuklarindan birinde oturdugu filmin yonetmeni amir naderi. iranli naderi, yasamini new york'ta surdurmekte, sebepler malum... bu filmin ise oyuncularindan setine herseyi ise japon mali. zaten engin de japonya da yasiyor. iliskinin nasil kurulduguna, naderi'nin kendini nasil da new york'ta bulduguna, iranli bir yonetmenin gidip de neden japonca bir film istedigine dair ilginc detaylara az sonra girecegiz. (engin!)
cut, film askiyla yanip tutusan shuji'nin, karanlik isler pesinde hayatini kaybeden abisinin mafyaya olan borclarini odemek icin dar alanda kisa paslasmalara girismesini anlatiyor. kendi filmini cekmek, sinemanin sinema icin yapildigi guzel gunlere geri donmek isteyen shuji haftada birkac kez evinin terasinda kuratorlugunu kendi ustlendigi film seckileri yapmaktadir. bu gosterimlerden birinde alir kotu haberi...
hayli uzun ve bu uzunluga yakisan bir film olan cut'in konusu hakkinda daha fazla ayrintiya girmeyecegim. her dakikasindan keyif aldigim bu filmi umarim izleme firsatini sizler de birgun yakalarsiniz.
photographic memory
az once ross mcelwee'nin photographic memory'sini izleyecegimi soylemistim sozumde de durdum.
el kamerasiyla cekilen otobiyografik film, her ebeveynin cocuguyla ilgili hislerini dile getirirken, ebeveyn tarafinin konuyla ilgili kendini de bolca sorguluyor olmasi acisindan ilgi cekici. samimi diyaloglarini zaman icinde kaybettikleri ogluyla hikayesini belgesel diliyle anlatan mcelwee bir yandan da kendi gecmisinde yolculuga cikar. universiteye bir yilligina ara verip gittigi fransa'da yarim biraktigi iliskilerin pesinde oglunun kendi yolunu bulacagi gunu sabirla ve inceden esprili bir dille bekleyedurur.
az sonra, controcampo italiano, rudolf jacobs: l'uomo che nacque morendo. (rudolf jacobs, olerek dogan adam)